Ayın son haftası gelince, ben de diğerleri gibi cüzdanımı açmayı bırakıyorum ama bu psikolojik bir tatil değil, saf zorunluluk. Geçen ocakta, 23'ünde bankada sıfır lira görmüştüm, ama 31'ine kadar evde ne varsa kullanmak için strateji geliştirmek zorunda kalmıştım. Buzdolabının arka köşesindeki tuz, baharatlı un ve bir parça tereyağı ile dört gün yemeğimi çözmüştüm. Temizlikte de aynı akıl, sabun yerine sirke ve limon kullandım, çünkü deterjan bitmiş olsa bile bunlar her zaman vardır.

Bu dönem beni gereksiz alışkanlıklarımdan arındırıyor. Ayın ilk haftasında yaptığım tüm "ihtiyaç" alışverişlerinin aslında sapkınlık olduğunu görmek ilginç. Kıyafet aldığımı, kargo ücretini, kafe kahvesini düşünüyorum, sonra 25'ine bakıyorum. Hiçbir markanın yeni koleksiyonu ayın son haftasında beni kurtaramayacak, ama evde var olan şeyler kurtarıyor.

Şu anda bu taktik hayatımın bir parçası oldu. Ay başında biraz para biriktirip, ayın sonunda ihtiyaç halinde kullanabilmek. İlk aylar zor olsa da, insan uyum sağlıyor, hatta bu sınırlılık içinde daha yaratıcı olmaya başlıyor.