Kiracı olarak yaşamak bana hep geçicilik hissi verdi. Bir evde kaç yıl kalsam da, duvarda çivi izi bırakırken bile “burası bana ait değil” düşüncesi geliyor. 2021’de Beşiktaş’ta çatı katı bir daireye çıktım, kira 2000 liraydı. Eşyaları yerleştirirken camdan baktım; alt katta başka bir kiracı, onun da perdeleri rastgele asılmış. Sahiplenememek tuhaf bir duygu, sanki bir gün biri gelip “artık git” diyebilir diye hep bir hazırlık haliyle yaşıyorum. Raf takarken matkap sesiyle bile iki kere düşünüyorum, fazla iz bırakmamak lazım. Kiracı olmak bazen evi değil, kendi hayatını bile ödünç almışsın gibi hissettiriyor.