2012 Ekim'de, Gaziantep'te anneannemin evinde "Şef Baba"yı izledim. Yemek yapmayı hiç ciddiye almıyordum, üniversitede mühendislik okuyordum. Film boyunca Jon Favreau'nun eski mutfağında çalışan adamın yeniden başlaması, tezgâhta elinin titremesi, malzemelerin kokusunu hatırlaması beni sarstı. Izgarada biftek pişerken o adamın yüzü, sanki her şeyi bulmuş gibi mutlu görünüyordu. Filmin bitiminde anneannemin mutfağına gittim, onun ellerini izledim tandırda çalışırken. Işık, un, tuz, zaman. Mühendislik bölümüne yazılı kalmayı bıraktım. Şimdi yemek yazıyorum, Gaziantep'in tarifleri üzerine başlık açıyorum. O film olmasa, belki hâlâ hesap makinesi tuşlarına basıyor olurdum.