1995'te, Ankara'nın Sıhhiye semtinde eski bir belediye otobüsüne bindim, o yıllarda mavi renkteki Mercedes modelleri her hattı doldururdu. Koltuklar yıpranmış deriydi, pencereden Ulus'a doğru akan trafik ve satıcıların sesleri aklımda kaldı, bir tanesi mendil satıyordu. O yolculukta, ayakta durup eski binaları izlerken, toplu taşımada paylaşılan sessiz anların özlemini duydum, sanki herkes kendi derdine gömülmüş gibiydi. Ağustos sıcağında camların buğulanması, beni çocukluk hatıralarıma götürdü.