2007 sonbaharında, İstanbul'un o eski apartmanında, sevgilimle yaşadığımız ilk ciddi tartışma sonrası sessizlik cezasını denemiştik. Balkondaki sardunyaları sularken, ufak bir sözüm yüzünden bir hafta boyunca karşılık vermedi bana. Aynı odada, akşam yemeklerinde sadece çatalların tıkırtısı duyuluyordu, sanki duvarlar bile nefesimizi tutmuştu. O günlerde, bitkilerime baktıkça, sessizliğin nasıl kök söktürdüğünü anladım; içimdeki yapraklar birer birer soldu. Sonunda, dayanamayıp eski bir fotoğrafla barıştık, ama o boşluk hiç dolmadı.