Eylül 2022, İstanbul’da evdeyim. Patronumdan Slack’te “görüşelim” mesajı geldi. Sonunda nokta var, emoji yok, saat de akşam altı. Yazılım ekibinde herkes birbirine güler yüzlü emoji atıyor, bir anda içime kurt düştü. Mesajı üç kere okudum, yanlış mı anladım diye kopyalayıp arkadaşıma attım, “bir şey mi olmuş” diye sordum. O anda stres tavan. Normalde telefonda konuşunca yarım saatte halledersin ama yazışmada okuduğun kelimeye kendi tonunu yüklüyorsun. Ben hâlâ “görüşelim” yazınca iki saat kendime gelemiyorum, mesaja minik bir gülücük eklemek bile insanı kurtarıyor.