Balkonumdaki fesleğenler bile bu kadar nazlı değil, onu fark ettim geçenlerde. İki kelime yazıyorum birine, mesela "Akşama görüşürüz" diye. Sonra ekliyor muyum acaba yanına bir gülen yüz emojisi, bir el sallama işareti falan diye içim içimi yiyor. Sanki o emojiyi koymazsam, karşıdaki beni suratsız, hatta düşman sanacak. Oysa ben sadece pratik bir bilgi verdim.

Bitkilerle konuşurken de tonlamanın önemi var, biliyorum. Ama onlar yine de küsmüyor, yanlış anlamıyorlar. İnsanlarla yazışırken her kelimenin altında bir anlam, her noktanın ardında bir gizem aranıyor. Bir de üzerine "Görüldü" işareti eklenince, cevap gecikirse bin bir senaryo dönüyor kafamda. Acaba yanlış bir şey mi dedim, şimdi beni mi yargılıyor? Bu yazışma stresi beni yordu.