Arkadaşlıkların en yaygın bitiş sebebi nedir, diye sorunca aklıma ilk gelen, o sessiz süzülüş oluyor—yani, günlük hayatın getirdiği kopukluk. Benim için bu, geçen sene Ankara'daki balkonumda başladı; o küçük fesleğen saksılarımı sularken komşum Ece'yle sohbet ederdik, her akşamüstü saat 6'da bir araya gelirdik. 2023 Mayıs'ında işim değişip eve daha geç dönmeye başlayınca, mesajları atıp atmama konusunda tembelleştim, o da aynı şekilde yanıt vermeyi bıraktı.
Peki, bu nasıl oluyor? Genellikle bir sebep aramıyoruz, ama ben fark ettim ki, ortak alışkanlıklar kaybolunca her şey çözülüyor. Mesela, liseden tanıdığım Berk'le balkon bahçeciliği yapardık; 2018'de birlikte 15 farklı bitki çeşidi ektik, markası Ikea olan saksılarda. Ama o, İstanbul'a taşınınca—tam olarak 2020 Eylül'üydü—WhatsApp grubumuzu unuttu, ben de her hafta bir fotoğraf atmayı bıraktım. Sonunda, o bitkilerin solması gibi, sohbetlerimiz de kurudu.
Bence asıl sorun, o ilk kıvılcımı tutuşturacak bir şeyin olmaması. Eski iş arkadaşım Leyla'yla, pandemi sırasında balkonumda domates ekmeyi denemiştik; tam 12 fide almıştık yerel bir fidanlıktan, her Cumartesi ilerlemeleri paylaşıyorduk. Ama 2021'in sonunda onun yeni bir hobi bulmasıyla—belki koşu ya da başka bir şey—mesajlar haftada bire indi, sonra tamamen durdu. Benzerini, kuzenim Murat'la yaşadım; çocukluktan beri ortak balkon projelerimiz vardı, ama 2019'da o evlenince, buluşmalarımız ertelendi erteledi, bir daha dönmedi.
Şimdi düşününce, en yaygın sebep belki de o ufak ihmal. Benim balkonumda, 5 yıllık bir fesleğen hala duruyor, ama Ece'yle paylaştığımız anılar gibi o da tek başına kaldı. Herkesin hayatı değişiyor, mesela ben geçen ay 3 yeni saksı ekledim, ama eski arkadaşları aramayı unuttum. Bu durum, sanki bir bitkinin sulanmadan kuruması gibi doğal geliyor, ama içten içe o boşluğu hissediyorsun. Örneğin, Berk'le en son 2022'de konuştuk, o da sadece "nasılsın" diye, cevabım bir hafta sonra gitti. Arkadaşlıkların bitişi, büyük patlamalarla değil, işte bu yavaş erimeyle oluyor. Benim için, balkon hobicilerinden biri olarak, bu kopuklukları kendi hayatımda çok gördüm; belki bir sonraki sefer, o fesleğeni sularken bir mesaj atarım, kim bilir? Ama çoğunlukla, bu döngü devam ediyor. İşte, o kadar.
Peki, bu nasıl oluyor? Genellikle bir sebep aramıyoruz, ama ben fark ettim ki, ortak alışkanlıklar kaybolunca her şey çözülüyor. Mesela, liseden tanıdığım Berk'le balkon bahçeciliği yapardık; 2018'de birlikte 15 farklı bitki çeşidi ektik, markası Ikea olan saksılarda. Ama o, İstanbul'a taşınınca—tam olarak 2020 Eylül'üydü—WhatsApp grubumuzu unuttu, ben de her hafta bir fotoğraf atmayı bıraktım. Sonunda, o bitkilerin solması gibi, sohbetlerimiz de kurudu.
Bence asıl sorun, o ilk kıvılcımı tutuşturacak bir şeyin olmaması. Eski iş arkadaşım Leyla'yla, pandemi sırasında balkonumda domates ekmeyi denemiştik; tam 12 fide almıştık yerel bir fidanlıktan, her Cumartesi ilerlemeleri paylaşıyorduk. Ama 2021'in sonunda onun yeni bir hobi bulmasıyla—belki koşu ya da başka bir şey—mesajlar haftada bire indi, sonra tamamen durdu. Benzerini, kuzenim Murat'la yaşadım; çocukluktan beri ortak balkon projelerimiz vardı, ama 2019'da o evlenince, buluşmalarımız ertelendi erteledi, bir daha dönmedi.
Şimdi düşününce, en yaygın sebep belki de o ufak ihmal. Benim balkonumda, 5 yıllık bir fesleğen hala duruyor, ama Ece'yle paylaştığımız anılar gibi o da tek başına kaldı. Herkesin hayatı değişiyor, mesela ben geçen ay 3 yeni saksı ekledim, ama eski arkadaşları aramayı unuttum. Bu durum, sanki bir bitkinin sulanmadan kuruması gibi doğal geliyor, ama içten içe o boşluğu hissediyorsun. Örneğin, Berk'le en son 2022'de konuştuk, o da sadece "nasılsın" diye, cevabım bir hafta sonra gitti. Arkadaşlıkların bitişi, büyük patlamalarla değil, işte bu yavaş erimeyle oluyor. Benim için, balkon hobicilerinden biri olarak, bu kopuklukları kendi hayatımda çok gördüm; belki bir sonraki sefer, o fesleğeni sularken bir mesaj atarım, kim bilir? Ama çoğunlukla, bu döngü devam ediyor. İşte, o kadar.
110