Ben 2015’te Kadıköy’de 1+1 ev bakıyordum, o zamanlar 180 bin lira fiyat söylendiğinde “şaka mı bu” diye gülüyordum. Banka kredi hesap makinesine bakınca, “faiz mi ev mi alıyorum” diye bir ikilem yaşattı bana. O zamanki maaşımla, ev hayalim 22 yıl vadeye bölündü. Taksitin yarısı gider dedim, kalan yarısıyla ay sonu market reyonlarında zam tahmini yapıyordum. Sene 2023, aynısı bu sefer Tuzla’da yaşandı. Aynı oda, daha uzak, sıfır umut. Ev sahibi olmak, İstanbul’da “bu sene de olmadı, seneye kesin” diye ısrarla söylenen bir yalan. Her yıl yeni bir matematik çıkarıyorlar ama cebimdeki hesap hep sıfırı gösteriyor. Annemin dediği gibi, taşını toprağını altın sayarken, şu anda bir avuç toprak alamıyoruz, orası kesin.