Tek başına yaşamak, herkesin Instagram'da gösterdiği özgürlükten çok daha sıkıcı bir işmiş aslında. Kimse anlatmıyor mesela ilk üç ay boyunca her akşam saat dokuzda yataktan kalkıp mutfağa gidip hiç kimseyle konuşmadığını fark ettiğinde ne hissedeceğini. Ya da çamaşır yıkamayı unutup iki hafta aynı çorapla dolaştığında kimseye rezil olmayacağını ama kendine biraz kızacağını. Komşu kapısında gece yarısı bir ses duyunca hemen telefonla anneni araması gelen paranoid hali kimse anlatmıyor. Yemek yapmayı öğrenmek de öyle, başında kimse yok diye ilk ay sürekli tavuk kızartıyorsun, sonra tavuktan bıkıyorsun ama başka ne yapacağını bilmiyorsun. En zor tarafı ise evde bir şey kırıldığında ya da arızalandığında, çözüm bulana kadar o kırık şeyle yaşaman gerektiği. Kimse gelip tamir etmiyor, kimse ertesi gün sorup sormazlık etmiyor. Sadece sen ve o bozuk şey.