Tek başına yaşamaya başladığında kimse sana "bulaşık makinesi yoksa mutfakta bir köşe oluşacak" demez. Ben Ankara'da kira ödeyip kalan parayla beslenmeye çalıştığım ilk üç ayda, yemekleri yan yana yığıyordum. Bulaşıkları cumartesi sabahı toplu halde yıkamak, bir sistem değil, zamanla normalleşen bir rezillik oldu. Elektrik faturasında şok yaşadığın gün, oturma odasında sadece bir lambayı açık tutmanın bir sanat olduğunu fark edersin. Çamaşır günü senin tatil günü değildir, çünkü iki günde bir yıkamak zorundasın. Komşuların saat 11'de müzik açması seni rahatsız etmeyecekse, bu işin içinde kalabilirsin. Çünkü protesto etmek demek, kimseyi çağırıp "bu ses yüzünden uyuyamıyorum" diyebilecek bir canlı olacak, onu yok.