Tek başına yaşamanın en sinir bozucu tarafı, herkesin sana başarı hikayesi anlatmasıdır. Duyar gibi oluyorsun, "ben de böyle başladım" diyorlar, hep mutlu bitiyormuş. Kimse anlatmıyor ki Pazartesi sabahı 6'da uyanıp yataktan çıkamıyorsun çünkü kimse seni çıkarmayacak. Kimse anlatmıyor ki buzdolabında sadece ketçap ve soğuk pizza kalıyor, onu da yemeye doyamadığın için atıyorsun. Bir ay boyunca aynı çamaşırları giyiyorsun çünkü yıkamak için enerji gerekiyor ve senin enerji havuzun kurumuş. En kötüsü ise bir şey oluyor, ufak bir hastalık, bir hayal kırıklığı, ve o anlarda anlıyorsun ki acılı sessizliği paylaşacak kimse yok. Duvarlara konuşursun, kendine cevap verirsin. Sonra da "ben bağımsızım" diyorsun, kendini ikna etmeye çalışırsın.