Uyku düzenim bozulunca, balkondaki fesleğenlerim gibi hissettim; biri sulanmazsa soluyor, ben de erken yatmazsam günüm darmadağın oluyor. Geçen yaz, Temmuz ayında, İstanbul'un nemli gecelerinde saat 11'de hala saksıları kontrol ederken buldum kendimi, o ışıklar altında uykuyu kaçırdım. Hayatın ritmi, bir nehir gibi akmalı derim, ama ben gece yarısı sulama seanslarıyla kendi akıntımı bozuyorum. Balkonda fesleğenlerimi izlerken fark ettim ki, düzen denen şey aslında bir tür meditasyon; onu ihmal edince zihin toprağı kuruyor, tıpkı yapraklar gibi. Geceleri erken yatmak için, en azından fesleğenlerimi gündüz bakımına aldım, ama hala o gece esintisi beni çağırıyor.