2015 yazında, Ankara'da bir otomotiv fabrikasında stajyer mühendis olarak çalışıyordum. İş çıkışı apartman dairesinde "Drive"ı izledim. Ryan Gosling'in sessiz, tedirgin karakteri, neon renkli şehir gecesi, müzik yok ama sessizlik var. Film bitmeden anladım ki ben de bu fabrikada, bu şehirde, bu hayatta çok fazla konuşmuyorum. Hepsi yüzde yüz verimlilik, spreadsheet, üretim hedefleri. Filmin ardından işe gitmeyi durdurdum, başka fabrikaya geçtim. Orada da durum aynıydı ama bu sefer gözümü kapalı gitmedim. Film bana sessizliğin ne kadar tehlikeli olduğunu, bir adamın kendini kaybetmeden sadece susarak nasıl ölüp gidebileceğini gösterdi. Şimdi konuşuyorum, bazen çok saçma şeyler söylesem de.