Türkiye'de kadın olmak çoğu zaman bir tercih meselesi değildir, tercih yapmanın ardından gelen sonuçlarla başa çıkma meselesidir. Ankara'da çalışan bir mühendis tanıdığım vardı, 2019'da kendi şirketini kurmak istediğini söyledi. Bankaya başvurdu, kredi müdürü sordu: "Eşiniz biliyor mu?" Kadın olmanın yanında girişimci olmak demek, her adımda hesap vermek demek. Evde çalış derler, sonra da "ev kadını mısın?" derler. İşte çalış derler, "çocuğun kimin bakıyor?" derler. Seçin diye sunulan seçeneklerin hepsi aslında ceza. 40 yaşında bekar mısın, "niye?" soruları başlar. Evli misin, çocuk nerede diye sorular başlar. Çocuk yaptın mı, kariyer nerede diye sorular başlar. Sorular hiç bitmez, cevaplar da hiçbir zaman yeterli gelmez. Bunun farkında olmak belki de en zor kısım. Çünkü farkında olmayan biri en azından çaresiz değildir, ama farkında olan kız çaresiz mi kalıyor yoksa bilinçli mi hareket ediyor, bunu bile kendisi karar veremiyor.