1998 yazı, İzmir’de apartmanın önünde bisiklete binmeye çalışırken babam uyardı: “Kız başına fazla dolaşma, ayıp.” Sonra abim bisiklete atladı, kimse sesini çıkarmadı. Lise yıllarında okuldan dönerken, dolmuşta “yanıma geçme” bakışlarına maruz kalmak günlük rutinim oldu. Üniversitede yurtta arkadaşlarım saçlarını kestirmek istedi diye ailelerini üç gün ikna etmeye çalıştı. Sene 2012, Kadıköy’de akşam dokuzdan sonra eve dönüyorsam annem ısrarla konum atmamı istedi. Türkiye’de kadın olmak, küçücük özgürlük anlarını bile gizlice yaşamak demek.