Kadıköy’de metroya biniyorum, sabah 8. Aslında klasik: kalabalık, ter kokusu, biri de omzuma nefesini veriyor. Ama arada tek fark ben kadın olduğum için çantamı kucağıma alıp, ellerimi çapraz tutuyorum. Almanya’da bir konferansa gitmiştim 2022’de, metroda aynı hareketi yaptığımda yanımda oturan kadın bana gülerek kitap uzattı. Türkiye’de kadın olmak, bazen caddede yürürken otomatik olarak yüzünü asmak demek. Neşelenmek bile şüpheli bir lüks.