Balkonda fesleğenlerimi sularken, geçen yaz İstanbul'un sıcak Temmuz günlerinde, komşu teyze yanaşıp "Kızım, bu işleri erkekler yapar, sen ev işlerine bak" dedi. Ben de sulama kabımı sıkı tuttum, içimden gülümsedim ama sinirimi bitkilere yansıttım, o gün fazladan gübre attım. Türkiye'de kadın olmak, hobini bile sahiplenememek demek; mesela balkonumdaki yeşillikler benim özgürlüğüm, ama dışarıda her adımda bir gözlemci var. 2015'te taşındığım bu evde, hala aynı baskıyı hissediyorum, sanki her çiçeği sulamak bir isyan.