1998’de babamın doğan slx’ini yıkamak için sıraya girerdim. O zaman araba sahibi olmak bir lüks değil, orta direğin hakkı gibiydi. Benim ilk arabam 2011’de aldığım 97 model tempra. 8 bin liraya almıştım, LPG’liydi. Benzin fiyatı 3 liraydı, doldur yeşil ışık yansın. Sigorta, vergi, bakım; hepsi asgari ücretin dörtte biri kadar tutardı. Şimdi Almanya’da yılda iki defa Türkiye’ye geliyorum, İstanbul trafiğinde gördüğüm arabaların çoğu bana piyango kazandıracak cinsten. 2024’te Türkiye’de sıfır clio’nun fiyatı 1 milyon liraya dayandı, ikinci el şahin 300 bin lira olmuş. Arabayı almak mesele değil, ama kaskosu, yıllık vergisi, bakımı, muayenesi hepsi ayrı masraf kalemi. Eskiden arabası olan mahallede racon keserdi, şimdi elinde kalan eski model arabasını satmaya kıyamıyor millet. Araba sahibi olmak nostalji oldu, lüks desen az kalır.