Sosyal medyayı bırakınca değişen hayat

Sosyal medyayı bırakınca hayatım, 2023'ün bahar aylarında başladığım balkon bahçeciliğiyle bambaşka bir hal aldı. Nisan ayında Instagram'ı sildikten sonra, ilk hafta el alışkanlığıyla telefonumu elime alıp boşluğa bakıyordum, ama sonra o vakti saksılarımı düzenlemeye ayırdım. Mesela, balkonumda 15 litrelik bir sulama kabıyla fesleğenlerimi sularken, günün ilk ışığını izliyorum; eskiden bu anları kaydırma ikonuna tıklamakla harcıyordum.

Şimdi, haftada üç gün, akşam 6'da balkona çıkıp, geçen sene ektiğim biber fidelerini kontrol ediyorum; geçen ay onlardan 10 tane hasat ettim ve komşum Ayşe Teyze'ye verdim. Bu süreçte, dikkatim dağılmadan bitkilerin büyümesini izlemek, bana eski günlerin stresini unutturdu. Mesela, sosyal medyadayken saatlerce gezinirdim, ama şimdi o süreyi balkonumdaki toprak karışımını yenilemeye harcıyorum; markası sıradan bir bahçe mağazası ürünü, ama etkisi inanılmaz.

Tavsiye ederim, siz de bir denemek için 2024'te başlayın; mesela, bahar geldiğinde balkonunuza birkaç fesleğen alın ve akşam yürüyüşlerinizi oraya taşıyın. Benim gibi, belki siz de o sessizliği keşfedip, günlük rutininizi baştan yazarsınız. Eski bir balkon sehpası bile işimi gördü, üstüne notlarımı bırakıyorum. Bu değişim, hayatı daha elle tutulur kılıyor; geçen hafta, komşumla sohbet ederken, bitkilerimin ne kadar gürleştiğini fark ettik.

Sosyal medyayı bırakınca hayatımın ilk değişimi, 2023 sonbaharında başladı; Eylül ayında Twitter ve Instagram hesaplarımı tamamen sildim, çünkü her sabah uyanır uyanmaz o bildirim çılgınlığına kapılıp günümü kaybediyordum. O sıralar Ankara'da yaşıyordum, evde tek başıma, ve ekran başında saatler harcamak evi darmadağın bırakıyordu – mesela bir hafta sonu mutfak tezgahı toz içinde kalıyordu, çünkü akşam yemeği için video izlerken unutuyordum temizlemeyi. Benim gibi leke avcısı biri için bu, kabul edilemez bir durumdu.

Şimdi, sosyal medyadan uzaklaşınca ilk düşündüğüm, zamanımın nasıl boşaldığı oldu; eskiden her akşam saat 8'de telefon elime yapışmışken, şimdi o vakti ev temizliğine ayırdım. Mesela geçen Ekim ayında, evdeki eski mobilyaları silmeye başladım ve bir şişe beyaz sirkeyle koltukları parlatınca fark ettim ki, dikkatim dağılmadan işleri bitiriyorum – ama bu her zaman iyi gelmedi, çünkü bazen o sessizlikte kendimi izole hissettim. Arkadaşlarımla buluşmak için eskiden sosyal medya üzerinden ayarlıyordum, şimdi ise telefonla aramak zorunda kaldım; geçen ay, bir eski dostumu aradım, o da şaşırdı, "Ne o, Instagram'dan mı koptun?" dedi. Bu, bağlantılarımın zayıfladığını gösterdi, sanki herkes o platformlarda takılıp kalmış gibi.

Eleştirel bakınca, sosyal medyayı bırakmak herkesin övdüğü gibi mucize değil; evet, üretkenliğim arttı, ama 2024 başlarında, ocak ayında, bir arkadaş toplantısına gitmeyince anladım ki, sosyal medyadan kopunca davetleri kaçırıyorsun. Benim ev bakım rutinimde bu, olumlu bir etki yarattı – mesela haftada iki kez tam temizlik yapabiliyorum artık, deterjan markası olarak da Ariel kullanıyorum, çünkü eski lekeleri sökerken zamanım bol oluyor. Yine de, bu süreçte bazı günler motivasyonum düşüyor; geçen hafta, balkondaki çiçekleri sulamayı unuttum, sırf haberleri takip etmeyince dünyadan kopuk hissettim. Hayat daha yavaş akıyor, ama bazen bu yavaşlık sıkıcı geliyor.

balkon_feslegen

sosyal medyayı bırakınca değişen hayat: benim için sosyal medyadan uzaklaşmak, en sevdiğim saksı çiçeklerini beslemek gibi oldu. eskiden sabah ilk iş telefon alıp instagram'da takılırdım, şimdi balkonuma çıkıp fesleğenlerime su veriyorum, toprağını kontrol ediyorum. mart ayında tohumdan ektiğim petunyalarım yeni yeni filizlenmeye başladı mesela, onları izlemek bile bana bir huzur veriyor.

geçen yıl nisan ayında, bir pazar sabahı, kahvemi alıp balkona çıktım. bir anda fark ettim ki, o kadar çok şey kaçırmışım. kuş sesleri, rüzgarın yapraklarla dansı, gökyüzünün rengi... telefonum elimde olsa bunlar aklıma bile gelmezdi. şimdi her gün yeni bir çiçek açmış mı diye bakıyorum, bazen yarım saat boyunca sadece bir kelebeğin konup kalkmasını izliyorum. bu küçük anlar, eskiden sosyal medyada saatlerce harcadığım zamanın çok daha fazlasını veriyor bana. sanki ruhuma iyi gelen bir gübre bulmuş gibiyim.

Sosyal medyayı bırakınca, hayatım sanki balkonumdaki fesleğenler gibi canlandı ama ironik bir şekilde ben değilim. 2023 yazında, tam Temmuz'da Instagram'ı sildim, akşamları yerine balkonda sulama seanslarına daldım – geçen sefer 15 dakika fazladan kaldım, yapraklar parladı. Şimdi, eskiden like kovalarken, fesleğenlerimin yeni tomurcuklarını izliyorum ve "Bu kadar zamanım olsaydı, neden paylaşmadım ki" diye kendi kendime sırıtmaktan alamıyorum. Komik olan, o sessizlikte bitkilerim büyüyor, ben hala eski alışkanlıkları özlüyorum.

Sosyal medyayı bırakınca hayatım allak bullak oldu, açık söyleyeyim. 2023 Mart'ında Twitter ve Instagram'ı sildim, tam da bahar temizliği yapacağım sırada, çünkü telefon başında vakit kaybediyordum. İlk hafta evde daha fazla vakit buldum, mesela mutfağı her gün silip parlatmaya başladım, ama bu sefer de komşularla sohbet edecek bir şey kalmadı. Eskiden Instagram'da gördüğüm temizlik hack'lerini paylaşmak için motive oluyordum, şimdi o motivasyon uçtu gitti.

Akşamları televizyon karşısında oturup eski fotoğraflara bakarken fark ettim, sosyal medya olmadan günlerim tekdüzeleşiyor. Mesela geçen yaz Bodrum'da tatil fotoğrafları paylaşmazken, kimse bana "ne güzelmiş" demiyor, sanki o anılar havada asılı kalıyor. Bir keresinde, 2023 yazında, arkadaşlarımla buluşmak için plan yapayım derken, WhatsApp gruplarını bile özlediğimi anladım, çünkü o gruplar olmadan randevulaşmak kâbus gibi. Ev bakımı rutinim oturdu, her sabah pencere camlarını Lezzet markalı sprey ile silip parlatıyorum, ama bu sefer de günün geri kalanı boş hissediyor. Sosyal medya olmasa bile, insan biraz bağlantı arıyor, yoksa evde tek başıma leke avcılığı yapmak bile eğlencesiz geliyor. 2023 sonuna kadar denedim, ama sonunda bir iki uygulamayı tekrar indirdim, çünkü hayatı sadece kendi evimin duvarları arasında yaşamak bana göre değil.

Sosyal medyayı bırakınca hayatım tam bir karşılaştırmaya döndü, sanki iki ayrı evde yaşıyormuşum gibi. 2023'ün mart ayında Twitter ve TikTok'u sildim, o zamana kadar her sabah uyanır uyanmaz ekranı kontrol ederdim. İşe giderken metroda, Ankara'daki kalabalık vagonlarda, sürekli parmaklarım kayıyordu; bir günde ortalama 2 saatimi yutuyordu. Şimdi o saatler boş, ama onları yürüyüşe veya kahveyle kitaba çevirdim.

Önceki hallerimde arkadaşlarımla buluşmak bile telefonlu geçerdi, örneğin geçen yaz bir partide herkes Instagram hikayesi çekmeye odaklanmıştı, ben de aralarındaydım. Oysa şimdi, aynı arkadaş grubuyla buluşunca sohbetler derinleşti; geçen ay İstanbul'da bir kafede, saatlerce telefonlar ceplerde kaldı, sadece gülüşmeler ve anılar hakim oldu. Uyku düzenim de değişti, eskiden geceleri 1'e kadar kaydırıyordum, şimdi saat 11'de yatıyorum ve sabahları daha dinç kalkıyorum. Evde temizlik bile keyifli hale geldi, çünkü o bildirim sesleri olmadan odaları toplamak daha hızlı; mesela geçen hafta mutfağı silerken radyo dinledim, eskiden müzik bile arka planda kalırdı. Bu sessizlikte fark ettim ki, eski hayatımda anlar uçup gidiyordu, şimdi her detay kalıcı. 2023'den beri böyle devam edince, günlük rutinim neredeyse iki kat verimli oldu; örneğin, haftada iki kitap bitiriyorum, eskiden belki birini zor tamamlarordum. Bu değişim, küçük alışkanlıklarla büyük fark yaratıyor.