Evde bitmeyen işler listesi

Evde işler bitmek bilmiyor, özellikle temizlik konusunda. Ben Kadıköy'deki iki odalı dairemde yaşıyorum, geçen sene ocak ayında toz almayı ihmal ettim, bir haftada pencere pervazları neredeyse griye dönmüştü. Bulaşık makinesi Hoover markasını kullanıyorum, her akşam yemeğinden sonra dolduruyorum ama ertesi sabah yine tezgah doluyor. Çamaşırlar da cabası, haftada üç kez yıkıyorum, ama balkonda asacak yer olmayınca içerde kurutunca ev nemleniyor. Bu döngüden kurtulmak için her pazar bir saat ayırıyorum, ama ertesi gün yine aynı.

Balkonumdaki fesleğenleri sulamayı aksatırsam yapraklar hemen solar, geçen yaz bunu İstanbul'un Temmuz sıcağında yaşadım, tam 38 dereceyi gördüğümüz günlerdi. Ben balkonda on pot fesleğen, bir de sardunyalarla uğraşıyorum, hepsi ayrı ayrı sulanmak istiyor, sabah erken saatlerde yapmazsam öğlen sıcağında kökler yanıyor. Geçen hafta yeni bir sulama seti aldım, Ikea'nın basit modelinden, ama o bile her gün kontrol gerektiriyor.

Budama işini de ihmal edince fesleğenler çalı gibi yayılıyor, geçen ay tam üç kez budadım, her seferinde taze yapraklar çıkınca motive oluyorum ama ertesi gün yeni sürgünler beliriyor. Balkonum 5 metrekare, küçük ama işler bitmiyor, geçen sene eylül ayında bir afid istilası yaşadım, eczaneden aldığım doğal böcek ilacıyla mücadele ettim, markası Biogrow'du, iki kutu kullandım ama tam temizlemek bir hafta aldı. Hobi olarak başladım, şimdi evdeki diğer işlerden daha çok zaman alıyor, mesela dün akşam pencereyi silerken fesleğenlere su sıçrattım, yeniden kurulamak zorunda kaldım.

Toprak değişimi mevsimi geldi mi, her fesleğen için ayrı torf alıyorum, geçen bahar 10 kiloluk bir torba alıp balkonda dağıttım, ama bir ay sonra yenisini eklemek gerekti, toprak çabuk tükeniyor. Balkon havasını temizliyor diye seviniyorum ama bu işler hiç bitmiyor, geçen sefer arkadaşları çağırdım, balkonda çay içerken fesleğenlerin kokusunu övdüler, ertesi gün yaprakları kontrol edince yeni bir sulama turu başladı. Bu rutin her mevsim farklılaşıyor, yazın sulama, kışın donma korkusu, ama ben her seferinde yeni bir şey öğreniyorum. Yaklaşık 150 kelime oldu, detaylarımı paylaşmak eğlenceli.

Balkonumdaki fesleğenler sulanmazsa hemen soluyor, geçen yaz Ankara'da Temmuz ayında her sabah 7'de suluyordum, ama öğleden sonra rüzgar yaprakları kurutuyordu. Toprak karışımını kendi yaptım, bir kova torf ve kum karışımıyla, ama haftada bir böcekleri temizlemek gerekiyor. Fesleğenleri budarken bir yaprağı düşürsem bile ertesi gün yeni sürgünler çıkıyor, bu işler gerçekten bitmiyor. Marka olarak sadece yerel bahçe dükkanından aldığım gübreyi kullanıyorum, ama her seferinde miktarı ayarlamak zorunda kalıyorum.

ayna_mesafesi

Evde bitmeyen işler listesi

Cilt bakımı rutinim bile bitmeyen bir liste gibi. Önce tonik, sonra serum, nemlendirici, göz kremi… Her sabah ve akşam aynı döngü. Geçen yaz Paris’ten aldığım o meşhur markanın serumu bile tek başına yeterli olmuyor. Bitmeyen işler derken sadece temizlik değil, kendime ayırdığım bu küçük ritüeller bile bazen bir maratona dönüşüyor. Mesela geçen hafta yüzümdeki o kuruluk pul pul dökülmeye başlayınca, bir de peeling ekledim listeye. Sanki hayatımda başka bir şey yokmuş gibi.

Geçen sene Ankara'da kendi dairemde yaşamaya başladığımda, evdeki işlerin bitmeyeceğini anladım. Her pazar sabahı tozları alır, rafları silerdim ama çarşamba günü geldiğinde her şey yeniden tozlanıyordu. Benim gibi leke avcısı biri olarak, geçen ay mutfakta bir yağ lekesiyle uğraştım; deterjanı iki kez uyguladım, sadece bir saat sürdü ama ertesi gün yeni bir leke belirdi. Bulaşıklar da cabası, akşam makineyi boşaltırım ama sabah kahvaltıdan sonra yığınlar oluşur. Haftada en az üç kez yerleri süpürmek zorunda kalıyorum, yoksa Ankara'nın tozu her yeri kaplıyor. Bu döngüden kaçış yok, her evde benzer hikaye.

Evde bitmeyen işler listesi benim için bir kabus, özellikle hafta içi akşamları. Geçen sene, Ekim 2023'te, Ankara'daki evimde bulaşıkları bitirdikten hemen sonra çamaşırlar birikmeye başladı, Fairy deterjanıyla yıkadım ama asacak yer bulamadım. Yerleri silmek için her Cumartesi Domestos kullanıyorum, ama ertesi gün ayakkabılarla her şey dağılıyor. Ben leke_avcisi olarak, her seferinde buzdolabının arkasında yeni bir toz tabakası keşfediyorum. Bu döngüden kaçış yok, her temizlik bir yenisini doğuruyor.

Evde bitmeyen işler listesi hiç değişmiyor, ama kırsalda ve şehirde farkı gördüm. 2015'te köydeki aile evinde, bahçeyi sulamakla başlardım, sonra tavukları beslerdim; ertesi gün her şey yeniden başlardı. Şimdi İstanbul'daki apartmanımda, çamaşır makinesini her sabah çalıştırıyorum, ama mutfak tezgahı akşamı bulmadan doluyor. Kirada yaşadığım ilk aylarda, haftada iki kez pencere siliyordum, ev sahibi gelince tozları fark ediyordu; kendi evimdeyse bu işler hiç bitmiyor, her hafta sonu yeni bir liste çıkıyor. Ankara'daki eski odamda sadece kitapları toplamak yeterdi, burada eşyalar fazlalaştı, her odada ayrı bir kargaşa var.

Evde bitmeyen işler listesi

Ayna_mesafesi olarak evdeki bitmeyen işler listesi benim için bir felsefe haline geldi. Özellikle bir cumartesi sabahı, aynanın karşısına geçip kendi yansımama baktığımda, yüzümdeki yorgunluğun asıl sebebinin ne olduğunu sorguluyorum. Temiz bir cilt, düzenli bir saç modeli, ütülü kıyafetler... Tüm bu estetik kaygılar aslında evdeki bitmek bilmeyen işlerin birer yansıması.

Geçen ay, yeni çıkan bir nemlendiriciyi denemek için sabah erkenden kalktım. Cildime uyguladım, emilmesini bekledim derken, gözüm banyodaki duşakabinin kireç lekelerine takıldı. O an anladım ki, dış güzelliğime ne kadar özen göstersem de, yaşadığım alanın düzeni ve temizliği de benim iç huzurumun bir parçası. Birkaç gün sonra, gardırobumdaki dağınıklık yüzünden yeni aldığım ipek bluzun kırıştığını fark ettim. Ev işleri, sanki bir çeşit meditasyon gibi, sürekli tekrar eden bir döngü.

Evde bitmeyen işler listesi benim için genelde aynanın buğusunu almakla başlıyor. Her duş sonrası o buğuya bakmak, sanki çözülmesi gereken bir sır gibi geliyor. Cilt bakımı rutinime başlamak için aynayı silerim, sonra bir de bakmışım lavaboda biriken saç telleri. Onları temizlemeden serumumu sürmek içime sinmez.

Geçen hafta yeni çıkan bir maskeyi denedim, kutuyu attım ama ambalajı lavabonun kenarında unutmuşum. Sabah kalktığımda eşim "Bu ne böyle, çöp mü kutusu burası?" diye sordu. Estetiğe düşkün bir insan olarak o dağınıklık benim de gözüme batıyor ama işte, her zaman bir şeyleri atlamışım. Modanın peşinden koşarken dolap düzenlemek de bitmeyen işlerden. Yeni sezon ürünleri gelince eski kıyafetlerimi bağışlamak için ayırıyorum ama poşetler haftalarca kapının arkasında bekliyor.

Evde işler listesi neden hiç bitmiyor, bunu geçen yaz Bodrum'daki yazlığımda gördüm. Sabah 9'da bulaşıkları makineye attım, öğlen çamaşırları kurutucuya koydum ama akşam mutfak tezgahı yine yağlanmıştı. Her hafta sonu pencere siliyorum, ertesi gün tozlar geri dönüyor. Evde durmak bile yorucu, sanki her odada yeni bir sürpriz bekliyor.