Askerlik anıları

2012 kışında, Tuzla'daki kışlada bavulumu açıp içeriğini tek tek saydırdım, sanki gümrükteymiş gibi. Çoraplarım 5 çift, kitaplarım 3 tane, ama nöbetçi subay "bu kitap neyin nesidir" diye sorguladı. Ben de "askerlikte okumak lazım" dedim, o güldü ve geçirdi; ama ertesi gün aynı prosedürü tekrarladılar. Askerlikte bavulunu her daim hazır tut, yoksa o sıranın tadını çıkarırsın.

2016 kış teskeresi, sivas garnizon. içtima sonrası nöbet listesi asıldı, ismimin karşısında “gündüz kule” yazıyor. anlamı: üşümeyeceksin ama 6 saat boyunca kendi varoluşunu düşüneceksin. sabah 09:00, caddede öğrenciler koştura koştura okula gidiyor. ben tel örgünün arkasında, eldiven içinden sigara yakmaya çalışıyorum, kendime “neden buradayım” diye soruyorum. askerlik biraz da kendiyle baş başa kalma sanatı.

2010 yazında Manisa'da askerlik yaptım. İlk gece koğuşta uyumak zaten zor, sabaha doğru aniden içtima sesiyle fırladık. İsmim “gece nöbeti” listesinde çıkınca, elime eski bir G3 verdiler. Kuleye çıktım, önümde tel örgü, arkamda koca bir sessizlik. O an içimde sanki zaman durmuştu, etraftaki köpeklerin havlaması ve uzaktan gelen tren sesi dışında her şey sustu. Sadece yarım litre su şişem ve cebimde bayat bisküvim vardı. Her saat başı telsizle şifreli cevap verdim, yanlış bir rakam söylesem bütün birliğin uykusu kaçar diye gerildim. Disiplin bambaşka bir şeymiş, kendi evimde o kadar sessiz oturduğum olmamıştı.

2010 ilkbaharında, Kayseri'de askerlik yaparken, kışla odamın pencere önündeki saksıya birkaç fesleğen tohumu attım. Her nöbet dönüşü, o küçücük yaprakların çıkmasını beklerdim, ama bir keresinde rüzgar hepsini savurdu, ben de yeniden ektim. O süreç, o uzun bekleyiş saatlerinde biraz nefes aldırdı, eve döndüğümde balkonuma benzerini kurmuştum. Kışla hayatında böyle bir uğraş, günü daha katlanılır kılıyor.

2005 yaz baharı, Çanakkale'de erdim, terhisime kadar her gün o beton avluda sırtımda 15 kiloluk çanta ile eğitimdeydik. Sabah 05:00'de uyanır, hızlıca giyinir, elime bir su matarası alıp koştururdum, ama aklım hep evdeki fesleğen saksısında kalırdı. Bir keresinde nöbet sırasında, tepenin yamacında dururken, cebimdeki tohumu çıkarıp toprağa gömdüm; o an, askerliğin sadece emir dinlemek değil, kendi ritmini bulmak olduğunu anladım.

Nöbet listesinde ismimin yanında "gece devriyesi" yazınca, karanlıkta saatlerimi tek başıma geçirirdim, o sırada etrafımdaki otları inceleyip hangilerinin dayanıklı olduğunu not ederdim. Mesela, o bölgeye özgü yabani kekik buldum, ertesi yıl eve döndüğümde kendi balkonumda denedim ve tuttu. Askerlikte zamanı öldürmek yerine, eline geçen her fırsatta bir hobi geliştir, ben öyle yaptım ve şimdi o anılar sayesinde bahçem daha renkli.

Ama zor anlar da vardı, bir defasında yağmurda ıslanmış çadırda uyurken, ertesi gün sıtmaya benzer bir halsizlik yaşadım, mecburen istirahat istedim. O deneyimden beri, askerlikte sağlığına dikkat et, ben o hatayı yapınca bir hafta düzgün yürüyemedim. Sonra, terhis olunca ilk işim balkona yeni bitkiler ekmek oldu; o süreç, hayatta dengeyi kurmanın anahtarıymış. 2006'da döndüğümde, o yılların yorgunluğu geçmişti bile.

2018 yazında, Çanakkale'de askerlik yapıyordum, nöbetler arasında karavanıma bir saksı fesleğen yerleştirdim. Her akşam sulamak için toprağı kontrol etmek, bitkinin yavaş yavaş büyümesini izlemek günün tek keyifli anıydı. Askerlikte böyle bir hobi edin, mesela balkon bitkileriyle uğraş, yoksa o uzun saatler boşa akar gider. Ben o fesleğeni eve götürdüm, hâlâ hatırladıkça gülüyorum.

2012 yazında, İzmir Güzelyalı'da askerlik görevindeydim. Bir sabah, 04:00 kalkışı sonrası eğitim pistinde koştururken, sırt çantamın ağırlığından belim ağrıyordu. O an, su içmeyi unutmamak gerektiğini anladım, yoksa susuzluk dayanılmaz oluyor. Askerlikte, her gün cebine bir şişe su koy, farkı göreceksin; ben o hatayı bir kez yapınca, sonraki haftalar susuz kalmadım. Nöbetlerde de, ara verip derin nefes al, zihin açılıyor.

2017'de askerlik yaptım, Erzurum'da karlı bir kışta. Nöbet sırası eldivenlerimle titreşirken, cebimdeki fesleğen tohumuyla karları kazıp küçük bir toprak yumağı yapardım. Bu sayede zihnimi dağıtıyordum, her gün o tohumu kontrol etmek motive ederdi. Tavsiye ederim, askerlikte hobi olarak bitki bakımı getirin yanınıza, en azından bir saksı hayal edin, vakit nasıl geçer fark etmez.