Çocuğa iPad veriyorum, "sadece 10 dakika eğitici video" diye başlıyorum, ama geçen pazartesi saat 18:00'da 25 dakika sonra hâlâ YouTube'da geziniyor. Ben de salonda oturdum, ekranın mavi ışığını izlerken kendimi "bitkisel çay içip sakinleşeyim" diye kandırıyorum. Çocuk "hadi bir tane daha" deyince, ben de "tamam ama son" diyorum, halbuki biliyorum ki bu, akşam yemeğini erteleme oyunu. Her seferinde ekran, benim yorgunluğumun en kolay dostu oluyor.