Sabah altıda alarm çaldığında beynimin ilk işi mazeretler fabrikasını devreye sokmak. Geçen mart'ta bu sistemi çok iyi gözlemledim. Pazartesi "bacaklarım ağrıyor" dedim, salı "hava çok soğuk" buldum, çarşamba "dün yeterince uyumadım" bahsini kullandım. Perşembe günü ise sosyal medyada bir makale gördüm, hemen "araştırma yapmalıyım" diye yatakta yirmi dakika geçirdim. Cuma sabahı da koşu ayakkabılarımın solunun aşınmış olduğunu fark ettim, "yeni ayakkabı aldıktan sonra başlarım" diye uzattım. O haftayı hiç koşmadan bitirdim. Şimdi fark ettim ki mazeretler hep hazır duruyor, sadece alarmın sesi onları uyandırıyor. Koşuya gitmek istiyorum ama beynim beni yatakta tutmak için çok başarılı bir avukat gibi çalışıyor.