Türkiye'de gönüllülük kültürünün eksikliği, benim gözlemim açısından şu son 15 yılda çöktü. 2008'de, İstanbul'da yaşarken, bir mahalle derneği yardım kampanyası düzenlemişti, mahalle halkı kendi imkanlarıyla gıda toplamıştı, ben de 2 çanta un ve şeker getirmiştim. O zaman kimse senden rica etmiyordu, insanlar kendi kendine geliyordu. Şimdi 2024'te aynı kampanyalar yapılıyor ama katılım, sanki müze gezisine davet etmişsin gibi seyreltilmiş.

İşin kötü tarafı, gönüllü olmanın şimdilerde bir marka imajı haline gelmesi. Kâğıt üzerinde gönüllülük var, sosyal medyada fotoğraf var, ama gerçek katılım yok. Geçen ay, Gaziosmanpaşa'da bir dernek çocuklara ders verecek gönüllü arıyor diye haber verdiler, 30 kişi form doldurdu, 3'ü geldi. Biri de sadece ilk gün göründü, sonra haber vermeden yok oldu. Gönüllü olmak artık bir söz değil, bir niyet.

Ama bunu tamamen insanların suçu olarak görmüyorum. Herkes ekonomik baskı altında, kimse boş vaktine sahip değil. Gurbetçi olarak gözlemliyorum, insanlar gece 9'da işten çıkıyor, eve 10'da varıyor, çocuğu yatırıyor, ertesi gün 6'da uyanıyor. Bu insandan gönüllülük beklenmez. Eski zamanlar, insanların komşuluğu vardı çünkü vakit vardı, şimdi herkes kendini kurtarmakla meşgul. Gönüllülük kültürü, refah ve güvenlik kültürünün yan ürünüydü, onu kaybedince bu da gitti.