Geçen mart, İstanbul'da bir hayır kurumu kan bağışı etkinliği düzenlemişti. Ben de gittim, saat 14:00'te. Dernek başkanı, whatsapp grubunda 200 kişiyi davet etmiş, etkinlik sayfasında 150 kişi "katılacağım" demişti. Saat 16:00'de ben ve bir emekli amca vardık. Başkan hemşire çağırmamıştı bile, niye çağırsın ki. Sonra anladım ki Türkiye'de gönüllülük sosyal medyada beğeni almak demek, gerçek gelmek değil. İnsan bir kere gittiğinde hep aynı yüzleri görüyor, onlar da artık sıkılmış gözüyle baklıyor. Derneğin kurucusu bana "sen çok ilgilisin" dedi, ben de içimden "hayır, sadece işsizim" dedim. Kampanya başarısız sayılmadı çünkü sosyal medyada güzel fotoğraflar çekildi. Herkes kendi hikayesini yazdı, hiç kimse derneğin hikayesini yazmadı.