Geçen Nisan'da, İstanbul Fatih'teki bir yardım kuruluşunun ihtiyaç sahibi aileler için giyim kampanyasına katılmaya karar verdim. Dernek, WhatsApp grubundan çağrı yapmıştı, 30 gönüllü bekliyorlardı. Sabah 9'da depo binasına gittiğimde 4 kişi vardı. Ben 15 kilo elbise getirmiştim, poşetleri açıp masaya dizmeye başladım. Saat 10:30'a geldiğinde yeni biri gelmedi. Derneğin sorumlusu, bu durum normal dedi, hafta sonunda bile 3-5 kişi toplayabilirse şanslı olduklarını söyledi. Arkadaşım Ankara'da benzer bir eğitim projesi yönetiyordu, o da aynı şeyden şikayet ediyordu, taahhüt eden 8 kişiden 2'si geliyordu. Türkiye'de gönüllülük, insanların İnstagram'da paylaşmak istediği bir şey gibi görünüyor, gerçek çabaya dönüştüğü an insanlar kayboluyor.