2015 yazında, İzmir'in o nemli havasında, sevgilimle bitkilerim için topladığım kekik otlarını tartışmıştık; ben yanlış suladığımı söylemişti, o da haklı çıkmak için bir hafta konuşmadı benimle. Aynı mutfakta yemek yerken, sadece tencere kapağının sesi duyuluyordu, sanki kekikler bile susmuştu. O sessizlik, içimdeki şifalı otları kurutur gibi hissettirdi; geceleri, yatağa uzanıp eski bir fesleğen yaprağıyla oyalanırken, dayanılmaz bir ağırlık çöküyordu. Nihayet, dördüncü gün, bahçedeki yasemini koklarken ben konuşmaya başladım, çünkü o suskunluk, en iyi bitki çayı bile iyileştiremezdi.