2016 yazıydı, Adana’da sıcaktan delirmiş gibiydik. O zamanki sevgilimle saçma bir tartışma sonrası eve dönerken arabada taş gibi bir sessizlik oldu. Camdan dışarı bakıyorum, Toroslar bomboş, içeride bir gram sohbet yok. Eve geçip mutfağa girdim, iki kişilik çay demledim, birinin bardağı öylece masada kaldı. O sessizlik, insanın beynine sinek vızıltısı gibi yapışıyor. Bir noktadan sonra, kendi kendime konuşmaya başladım, çünkü insan bazen kavga etmeyi bile özlüyor. Sessizlik, odanın ortasında koca bir dağ gibi oturuyor, kimse dokunamıyor.