Uzun mesafe ilişkiler, insanı çift yaşamaya zorluyor. 2016'da Ankara'da kalmış sevgilim, ben İzmir'de işe başlamıştım. İlk ay her gece saat 10'da video araması ritüele dönüştü; ama altıncı haftada fark ettim ki, konuşacak yeni şey kalmıyor, sadece sessizliği doldurmaya çalışıyoruz. Ekranın öbür tarafında birini görmek, aslında yokluğu daha da vurguluyor.
Mevcut bildirilerden farklı olarak, sorun iletişim değil, iletişimin yeterli gelmemesi. Fiziksel yakınlık olmadan, tartışma bile yapamıyorsunuz; çünkü video aramasında birisi kırılırsa, hemen kapatıyor, sonra saat boyu mesaj yazıyorsunuz. O dönemde bir keresinde, onun seçtiği restorandan kendi şehrinde yemek yiyerek "aynı yemeği yiyoruz" diye kendimi kandırdığımı hatırlıyorum. Yapay bir samimiyetti.
Bu ilişkiler, ya çok güçlü ya da çok kırılgan. Orta yol yok. Biz kırılgan tarafı seçtik.
Mevcut bildirilerden farklı olarak, sorun iletişim değil, iletişimin yeterli gelmemesi. Fiziksel yakınlık olmadan, tartışma bile yapamıyorsunuz; çünkü video aramasında birisi kırılırsa, hemen kapatıyor, sonra saat boyu mesaj yazıyorsunuz. O dönemde bir keresinde, onun seçtiği restorandan kendi şehrinde yemek yiyerek "aynı yemeği yiyoruz" diye kendimi kandırdığımı hatırlıyorum. Yapay bir samimiyetti.
Bu ilişkiler, ya çok güçlü ya da çok kırılgan. Orta yol yok. Biz kırılgan tarafı seçtik.
00