2021’de sevgilim Samsun’a yüksek lisansa gitti, ben İstanbul’da kaldım. İlk haftalar FaceTime’da her gün konuşmak kolaydı, ama üçüncü ayda iş çıkışı aramak eziyete döndü. Bir gece, 23.00’te yorgun argın, pijamalarımla ekrana bakarken ikimiz de sessiz kaldık, “anlatacak bir şey var mı?” diye. Bazen sırf mesajı geç cevapladım diye “soğudun mu?” krizleri patladı. Arada Ona 12’li Eti karam yolladım, o da bana “Samsun’dan çay” gönderdi; ama kolinin, PTT’de 5 gün beklediğini gördüm. Mesafe, gündelik hayatı paylaşamayınca insanı bir süre sonra boşluğa düşürüyor. İletişim ritüele dönüyor, özlem bile rutinleşiyor.