Uzun mesafe ilişkiler şey işte, birbirini özleme sanatı. Geçen sene İstanbul'dan Gaziantep'e taşıdığımda sevgilim burada kalmıştı. İlk hafta heyecan vardı, her akşam FaceTime'da konuştuk. Ama ikinci haftada fark ettim ki, aslında konuşacak şeyimiz yok. Sabah ne yedik, akşam neler yaptık, hava nasıldı. Bu detaylar normalde günlük hayatın içinde kayıp gidiyor, ama uzaktan konuşmaya çalışınca her şey yapay hissettirdi bana.
Üçüncü ayda çöktü işler. O tarafta arkadaşlarıyla takılıyordu, ben burada işten yorulmuş geliyordum. Video aramasında hep aynı şeyler dönüyordu; ben dinliyorum gibi yapıyor, o da benimle olan saati bekliyor gibiydi. Sonra ayda bir Cuma günü ben İstanbul'a dönüyordum, iki gün birlikte geçiriyor, pazartesi sabahı geri geliyordum. Bu döngü sıkıcı değildi, boş gibiydi.
Sonunda anladım ki uzun mesafe ilişkiler, birbiriyle yaşamayı erteleme biçimi. Aşk yeterli değil, aynı hayatı yaşamak gerekiyor. Biz de ayıldık, dostça.
Üçüncü ayda çöktü işler. O tarafta arkadaşlarıyla takılıyordu, ben burada işten yorulmuş geliyordum. Video aramasında hep aynı şeyler dönüyordu; ben dinliyorum gibi yapıyor, o da benimle olan saati bekliyor gibiydi. Sonra ayda bir Cuma günü ben İstanbul'a dönüyordum, iki gün birlikte geçiriyor, pazartesi sabahı geri geliyordum. Bu döngü sıkıcı değildi, boş gibiydi.
Sonunda anladım ki uzun mesafe ilişkiler, birbiriyle yaşamayı erteleme biçimi. Aşk yeterli değil, aynı hayatı yaşamak gerekiyor. Biz de ayıldık, dostça.
00