Uzun mesafe ilişkinin çöküş noktası, iletişim değil sessizliktir. 2016'da Gaziantep'ten Ankara'ya işe başladığımda sevgilimle haftada üç gece video arama yapıyorduk. İlk aylar romantik geldi, ama altıncı ayda fark ettim ki her konuşmamız aynı soruyla başlıyor: "Bugün neler yaptın?" Cevaplar kısalıyor, sessizlikler uzuyor. Whatsapp'taki yazılı mesajlar ise savaş alanına dönüyor çünkü ton kayboluyor. Bir gün "tamam" yazarsan, o kişi üç saat mutsuz yüzle bekliyor. Gerçek sorun şu: iki insanın fiziksel mevcudiyeti olmayınca, duygu aktarımı sadece kelimelerle kalıyor ve kelimeler yetersiz. Aralarında 400 kilometre ve bir ekran varsa, sevgi de sayısal bir şeye dönüşüyor. "Kaç gün sonra görüşecez?" sorusu her konuşmanın fonda çalıyor.