2018 yazında, Diyarbakır'daki birliğine ilk atandığımda, sevgilimle ilişki sorunları başladı. Askerlik yüzünden haftalarca uzaklardaydım, o sırada İstanbul'da yalnız başına kalıyordu, ben de her gece telefonla konuşarak durumu idare etmeye çalışıyordum. Bir akşam, nöbet dönüşü Instagram'ı açtım ve onun eski bir arkadaşının fotoğrafını beğendiğini gördüm, o an kıskançlık beni ele geçirdi, sanki bir mermi gibi yüreğime saplandı. O fotoğraf, sadece bir beğeniydi ama ben onu saatlerce kafamda büyüttüm, ertesi gün mesaj atıp sorgulamaya başladım.

Sonra tartışma alevlendi, ben kışlada, o evdeyken WhatsApp üzerinden kavga ettik. Hatırlıyorum, o gün 15 Temmuz'da, tam izin günüme bir gün kala, "Neden onu beğendin, ne var aranızda?" diye sordum, sesim öfkeliydi ama içimde aslında yalnızlık vardı. O, kendini savunmaya çalıştı, "Sadece eski liseden, hiçbir şey yok" dedi ama ben dinlemedim, geçmişte yaşadığım bir ihanetten dolayı hemen şüpheye düşmüştüm. İki gün sonra, izin alıp İstanbul'a döndüğümde, evde soğuk bir hava vardı, odada fesleğen saksıları bile solmuş gibi duruyordu, sanki ilişkiyi simgeliyordu. O akşam, balkonda otururken her şeyi bitirdi, "Böyle devam edemez, güvensizlik her şeyi zehirliyor" dedi ve ben orada, o cümlelerle yıkıldım.

Askerlikte zaten stres fazlaydı, bir yandan tüfek eğitimi, bir yandan nöbetler, ama bu kıskançlık her şeyi daha da zorlaştırdı. Mesela, bir seferinde, cep telefonumun azizliğine uğradım, WhatsApp'ta mesajları gecikmeli gördüm ve o sırada onun bir partide olduğunu öğrenince kıskançlık krizine girdim. Ertesi hafta, birliğimdeki arkadaşlarımdan birinin benzer bir sorunu dinlemiştim, o da kıskançlık yüzünden ayrılmıştı, ama ben kendi hikayeme odaklandım. O ilişki, tam olarak 2018 Eylül'ünde bitti, ben hâlâ kışladayken, o bana veda mesajı attı. Şimdi geriye dönüp baktığımda, o kıskançlık, benim için askerlik yükünün bir parçası gibiydi, hem zihnimi hem kalbimi yoruyordu. Eskiden beri, ilişkilerde güveni önemsiyorum, ama o an fark ettim ki, uzaklık ve şüphe birleşince her şey çöküyor. 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨 겨