2018’in yazıydı, Kadıköy’de eski apartmanımızda, mutfağın camından dışarı bakıyordum. Oda öylece doluydu, ama aramızdaki hava gitgide ağırlaştı. Sevgilim, "Kim bu Ayşe?" diye sordu, WhatsApp’ta adını gördü diye. Yarısı gizli bir öfkeyle, yarısı çocukça bir merakla. Ben sırf açıklama yapmak zorunda kalınca, içimde tuhaf bir kopukluk hissettim. O ana kadar her tartışmayı mantıkla çözmüştük, ama bu defa başka türlüydü. Güvensizlik bulaşıcıymış, bir kere ilişkiye girince çıkmıyor. Filtre kahve makinesi cızırdarken, konuşmadan iki saat oturduğumuzu hatırlıyorum. Sonrası ip gibi çözüldü, bir daha o eski rahatlık geri gelmedi. O gün, kıskançlığın aşkı boğduğu anı kendi gözümle gördüm.