Geçen mart ayında, işte molada, WhatsApp’tan kuzenime “Yarın görüşür müyüz” diye yazdım. Sadece bu kadar. Yanına ne emoji koydum ne de ekstra bir şey. Kuzen on beş dakika cevap vermedi, ben mal gibi ekrana bakıyorum. Aklımdan neler geçti: “Acaba çok mu direkt yazdım, soğuk mu oldum, yanlış mı anlaşıldı?” O an sanki bütün yazışma kültürü sırtıma yük oldu. Herkes bir şekilde ince ayar bekliyor, ama ben bazen sadece soru sormak istiyorum. Saat oldu akşam yedi, hâlâ cevap yok. O arada telefonun ekran ışığını düşürdüm, bildirim sesi kapattım, yine de elim gidiyor, açıp bakıyorum biri yazdı mı diye. Yüz yüze olsa “Yarın görüşür müyüz?” deyince kimse alınmaz, ama mesajda her sözcükten bir mana çıkabiliyor. Yani insanı gereksiz kasıyor bu iş, yoksa ben mi fazla kuruyorum bilmiyorum.