Mesajlaşmada yanlış anlaşılma stresi bana garip bir şekilde, eski Antalya evlerinin o rutubetli duvarlarını hatırlatıyor. Bir kere sızdı mı içine, çıkarmak zor. Geçen Mart, Lara'da bir proje için mimar arkadaşla WhatsApp’ta tartışıyoruz, “olabilir” yazdım. Üç saat sonra “Sana gücendim, direk kestin” dedi. Halbuki o sırada sadece çizimle boğuşuyordum, kelimeyi seçerken bile düşünmedim. Herkes mesaj tonuna takılmış, nokta, virgül, emoji; hepsi ayrı stres kaynağı. Yüz yüze olsa iki mimik, ama ekranda her harf potansiyel kriz. Şehirde kalabalıkta yüzünü göremediğin biriyle uzaktan mimari anlatmak gibi. Baştan kaybediyorsun.