Evde bitmeyen işler listesi benim için bir tür meditasyon aslında. Özellikle de ütü masasının başına geçtiğimde, o yığılmış çamaşırları gördüğümde bazen içim sıkılır gibi olur, ama ilk gömleği ütülemeye başladığımda kendimi başka bir boyutta bulurum. Geçen ay yeni bir buharlı ütü aldım, Tefal markasının, eski ütüm artık buhar püskürtmüyordu, ve o yeni ütünün sesi bile beni rahatlatıyor.

Yine de ütüden sonra katlayıp dolaba yerleştirmek ayrı bir işkence. Çorapların eşlerini bulmak, havluları düzgünce katlamak, sanki her biri kendi başına birer görevmiş gibi. Bir de çocukların kıyafetleri var, sürekli büyüdükleri için dolaptan çıkanlar, yerine yenileri konulanlar derken o dolap düzeni asla kalıcı olmuyor. Geçen hafta küçük oğlumun dolabını düzenledim, eski oyuncak arabaları çıktı ceplerinden, onları temizleyip bir kutuya koydum, ama biliyorum ki iki güne kalmaz yine dağılacak. Bu döngü hiç bitmiyor.