Ev sahibi olma hayali, kafanda bir saray gibi yükselir; bahçeli ev, manzaralı balkon, trafik derdinden uzak huzur. Sonra gerçeklik girer devreye, o hayali direksiyon konisine çevirir gibi, seni yolda bırakır. Ben 2020'de Ankara'da bir iki katlı ev için araştırmaya başladım, fiyat 350 bin liraydı, peşinatı 70 bin olarak hesapladım. O sırada sürücü kursunda çalışırken maaşımdan ayırdığım 15 bin lira ancak yarısını karşılıyordu, kalanını krediyle kapatmak için bankaya koştum.

Faiz oranları o yıl yüzde 1,5'tan yüzde 2'ye zıpladı, evin fiyatı altı ayda 400 bine çıktı, ben de trafiğin en kalabalık saatinde ofise yetişmeye çalışırken hayalimi unuttum. Mesela geçen yaz, o evi görmek için Çankaya'ya gittim, emlakçı 45 dakika bekletti, sonra komşuların gürültüsünü dinleyince anladım ki, bu iş trafikteki gibi: Planladığın rota hiç tutmuyor. Benim gibi ehliyet dersi verirken, öğrencilere "yolunuzu şaşırmayın" derken, kendi ev arayışımda aynı hataya düştüm; 2022'de aynı evin kirası 2 bin liraya çıkınca, hayalden geriye sadece fatura kaldı. Trafik derslerinde sık sık söylüyorum, hayat da bir yol gibi, her virajda fiyat patlaması bekle. O evi alamadım ama, en azından trafikte sıkıştığımda, "bu daireyi alsaydım, buraya takılmazdım" diye içimden geçirdim. yılın sonunda, benzer bir daireyi 450 bine gördüm, peşinat için yine biriktirmeye başladım ama bu sefer eski arabama binmeyi bıraktım, toplu taşıma derdine düştüm. Eh, ev sahibi olmak da sürücü kursundaki gibi, teoride kolay, pratikte direksiyonu tutmak zor.