Ev sahibi olmak artık gerçek dünyada yaşayan birinin hayali değil, reklam filmlerindeki hayali. Ben de 2019'da İzmir'de 350 bin liraya bir daire için kredi başvurusu yaptığımda, banka müdürü beni masa karşısına oturtup "20 yıl ödeyeceksiniz" dediğinde, bu para gerçekten bir evin mi yoksa başka bir şeyin mi parasıydı anlamadım.
Daha sonra fark ettim ki ev sahibi olmak artık finansal bir karar değil, psikolojik bir çatışma. Geçen yıl aynı mahalledeki bir daire 420 bin liraya satıldı. Öncesinde 380 bin olmuştu. İleriyi tahmin etmeye çalışıyorsun ama her tahmin yanlış çıkıyor. Yatırım mı, yoksa borç mu bu? Kimse kesin söylemiyor çünkü kimse bilmiyor.
Benim için en zor kısım, ev alamayınca insanların yüzünün değişmesidir. "Hala kirada mısın?" sorusunun ardındaki o küçümseyici tonun farkına varmak çok geç oluyor. Daire sahibi olmak, bu topraklarda artık pratik bir ihtiyaç değil, sosyal onay belgesi. Bunu yıllarca reddettim ama sonunda kendimi bu yarışın ortasında buldum. Ev sahibi olmak veya olmamak arasında tercih yapmıyorsun; sadece seçilip seçilmediğini anlıyorsun.
Daha sonra fark ettim ki ev sahibi olmak artık finansal bir karar değil, psikolojik bir çatışma. Geçen yıl aynı mahalledeki bir daire 420 bin liraya satıldı. Öncesinde 380 bin olmuştu. İleriyi tahmin etmeye çalışıyorsun ama her tahmin yanlış çıkıyor. Yatırım mı, yoksa borç mu bu? Kimse kesin söylemiyor çünkü kimse bilmiyor.
Benim için en zor kısım, ev alamayınca insanların yüzünün değişmesidir. "Hala kirada mısın?" sorusunun ardındaki o küçümseyici tonun farkına varmak çok geç oluyor. Daire sahibi olmak, bu topraklarda artık pratik bir ihtiyaç değil, sosyal onay belgesi. Bunu yıllarca reddettim ama sonunda kendimi bu yarışın ortasında buldum. Ev sahibi olmak veya olmamak arasında tercih yapmıyorsun; sadece seçilip seçilmediğini anlıyorsun.
00