Ev sahibi olma hayalinin gerçeklikle sınavı, bende ilk kez 2019'da başladı. O zamanlar Trabzon'da, bir emlakçının ofisinde 450 bin liraya sunulan 2+1 dairenin resimleriyle saatlerce vakit geçirdim. Kağıt üzerinde her şey mükemmeldi: bahçeye yakın, balkon geniş, ışık bol. Sonra emlakçı "aslında arızalı asansör var" dedi ve ben de "tamam, o zaman 400'ü nasıl konuşuruz" dedim. Beş dakika içinde fiyat 480'e çıktı. O gün anladım ki emlakçıyla pazarlık yapmak, aynı marketten ekmek almaktan çok farklı bir şey.
Birikimim 85 bin liraya ulaştığında mutlu oldum ama banka müdürü bana garip bir şekilde gülümsedi. Kredi faizi yüzde 28'di. Aylık ödeme hesaplamalarını yaptığımda, 20 yıl boyunca maaşımın yarısından fazlasını borç ödeyeceğimi gördüm. Aynı miktarı kirada harcasam, en azından başımı alıp başka yere taşıyabilirim. Ev sahibi olma, malı olmaktan ziyade "kişi olma" gibi geliyor artık, ama kişi olmak için 20 yıl boyunca yaşamdan vazgeçmek pek adil bir anlaşma değil.
Birikimim 85 bin liraya ulaştığında mutlu oldum ama banka müdürü bana garip bir şekilde gülümsedi. Kredi faizi yüzde 28'di. Aylık ödeme hesaplamalarını yaptığımda, 20 yıl boyunca maaşımın yarısından fazlasını borç ödeyeceğimi gördüm. Aynı miktarı kirada harcasam, en azından başımı alıp başka yere taşıyabilirim. Ev sahibi olma, malı olmaktan ziyade "kişi olma" gibi geliyor artık, ama kişi olmak için 20 yıl boyunca yaşamdan vazgeçmek pek adil bir anlaşma değil.
00