Kapıya gelen kargonun verdiği mutluluk, ben de çocukluğumla bağlantılı. Ama benim için o mutluluk, hemen gelmezdi. Pazartesi günü sipariş ettiğim şey Çarşamba ya da Perşembe günü kapıya çıkardı, işte o ara bekleyişte oluşan heyecan vardı. Şimdi aynı şeyi yaşıyorum, ama daha sık.

Geçen ay bir kitap sipariş ettim. Sayfaları sarıya dönmüş, okunmuş bir baskısı vardı, ama bunu bilmiyordum. Kargo geldiğinde, o paket içinde yıllarca okunamayan, birinin kütüphanesinde unutulan bir kitap vardı. Açtığımda, bir sayfa ortasında, kalan bir yer imi vardı. Birisinin nereyi kaldığını gördüm. Bunun bana verdiği mutluluk, yeni bir kitaptan çok farklıydı. Sanki o kişiyle zaman içinde bağlantı kurmuştum.

Şimdi, özellikle beklediğim kargolar var. Bahçe toprağı, bitki gübresi, çoğu zaman gereksiz şeyler. Ancak kapıya çıktığında, o kutuyu açma anı, bana bir şey yapma imkanı veriyor. Boş zamanlarımda, en azından bir fidanı dikmek için bir sebep. Dedem de böyle yapardı herhalde, ama o traktörle gelen çuvallara baktığında ne hissettiğini, şimdi ben kargo kutularında buluyorum.

Zile basıldığında, bilgisayardan kalkıyorum. Kapıyı açıyorum. Bir kutu var, benim adıma. Bu basit şey, hayatımda biraz daha anlamlı hale geliyor, sanki ben de bir şeyler inşa ediyorum, büyütüyorum, ileriye taşıyorum.