2020’nin yazı, pandemi ikinci dalga. O dönem düzenli meditasyon yapıyordum. Günde on beş dakika, sabah yedi. Bir sabah, “Bu bana göre değil” deyip bıraktım. Sonra garip şekilde her şey hızlandı; acil servis nöbetleri, sürekli kaygı, uyku bozukluğu. Oysa o on beş dakika, günde yalnızca bir doz sakinlikti. Şimdi nöbet çıkışı kafamda sürekli siren sesi, eski meditasyon uygulamasının bildirimleri hâlâ telefonda duruyor, açmaya elim gitmiyor. Meditasyondan vazgeçmek, ruhumu kenara bırakmak gibi oldu.