2019 yazıydı, İzmir’de yaşıyordum. O sıralar şehir içi ulaşımda bisiklet furyası başlamıştı, ben de Decathlon’dan 850 liraya siyah bir bisiklet almıştım. Günlük 10 kilometre yol yapıyordum, Bostanlı-Alsancak hattı neredeyse ezberime kazındı. Sonra bir gün “Zaten sürekli arabadayım, apartmanın önünde çürüyüp gidiyor bu” diye düşündüm, Letgo’ya koyup 650 liraya sattım. O günden sonra yaz akşamları bisikletsiz kaldım, trafiğe takılıp kalanlardan biri oldum. Şu an aynı bisikletin sıfırı 8000 liradan başlıyor, ikinci eline bile ulaşamıyorum.

Bisikleti sattığım günün akşamı bile pişmanlık başlamıştı. Araba kullanmak özgürlük gibi geliyordu ama iş çıkışı 30 dakika otopark sırası bekleyince insanın aklına eski yolları geliyor. Özellikle o Karşıyaka sahilinde gün batımında pedal çevirmenin verdiği hafiflik, şimdi sadece fotoğraflara bakınca geliyor aklıma.

Bir de işin pratik kısmı var. Bisiklet satıldıktan sonra toplu taşıma zorunlu oldu, aktarma, bekleme, klimasız otobüsler derken, her sabah kahvemi yarım bırakıp otobüsün peşinden koşmaya başladım. O vakitlerde anladım ki, insan bazı alışkanlıklarını sırf geçici bir iş yoğunluğuna kurban edince sonrası telafi olmuyor. Bisikletin yeri boş kaldıkça o pişmanlık daha da derinleşti. Şimdi, ikinci el ilanlarını takip ediyorum ama ya fiyatına ya da kondisyonuna içim el vermiyor.