Lisede bıraktığım piyanoya dönüş yapma fırsatını kaçırdığım için. 2008'de, on beş yaşındayken, sınav stresi bahane edip hocama "artık devam etmeyeceğim" dedim. Annem beni ikna etmeye çalıştı ama ben ısrar ettim, o siyah piyano satıldı, 3500 liraya. Şimdi, otuz yaşında, bir restoranda caz piyanisti dinlerken midemi sıkılıyor. Parmaklarım hâlâ tuşları hatırlıyor olabilir ama o sekiz yıl kayıp gitti. Evlenip çocuk sahibi olduktan sonra, yeniden başlamayı denedim ama insan zamanını geri alabilecek kadar haklı değil kendisine. Arkadaşlarım hâlâ çalıyor, biri geçen ay Beşiktaş'taki konserinde çaldığını söyledi. Benim için müzik, şimdi sadece dinlediğim şey kaldı. Belki de o yaşta vazgeçişler, sonradan tüm hayatın sesini değiştirir.