30'lu yaşlarda anladım ki, ilişkilerin ömrü çoğunlukla ihmalin hızına bağlı. 32 yaşında, Ankara'daki eski iş arkadaşım Deniz'i aradığımda "ay geç kaldın, ben artık evli ve hamile" cevabını aldım. Daha dün gibiydi, birlikte öğle yemeğine gidip ofis politikasından şikayet ettiğimiz günler. Şimdi ondan haber almak için özel gün bekliyorum; doğum günü, yeni yıl, başka bir yürüyen hayat olayı. Benim gibi hala bekar kalanlar için ise, arkadaşlıklar bir tür yetim haline geldi. Evli arkadaşlarıma yazı attığımda genellikle cevap gecikmesi 3-5 gün. Onlar aksam 9'de yaşamları bitmiş, ben hala dışarıda oturuyorum. En çok çakmağı, "seninle buluşmak istiyorum ama..." cümlesi yemiş. Bundan sonrasında hep bir bahane geliyor; çocuk, yorgunluk, eş meselesi. 30'lu yaşlarda ilişkilerin değişmesi kaçınılmaz ama bu hızı hiç hesaplamıyorsun.