İstanbul'da yaşayan bir kiracı olarak söyleyebilirim ki, ev sahibi bulma süreci bir sınav. 2019'da Beyoğlu'nda 1200 liraya üç odalı bir daire kiraladım, emlakçı beni görmek için haftada üç kez aradı ama ev sahibi görüşmeyi aylarına yaydı. Sözleşmeyi imzalarken "bir sorun olursa hemen arayin" dedi ama ilk arızada telefonu açmadı, komşudan aldığım tesisatçının numarasını kullandım. Kira zammı her sene gelirdi, kâğıda yazılmayan bir gelenek gibiydi. İkinci yılda 1400'e çıktı, üçüncü yılda 1600'e. Depozito geri almaya çalıştığımda "duvar boyası hasar gördü" dedi, ben de duvar boyasını çizdirmediğimi kanıtlamaya çalıştım. Şimdi 2024'te aynı daire 2800 lira. Kiracı olmak Türkiye'de bir uzlaşma oyunu gibi geldi bana, ev sahibi ne kadar hakkını almak isterse alıyor, kiracı da ne kadar dayanırsa dayanıyor. Bir de ev bulmak ayrı bir dert, beş on daire gördükten sonra "işte bu olsun" diyorsun, seçme şansı kalmıyor.