Türk kahvaltısı meselesi gerçekten çok şişirildi, özellikle sosyal medyada. Herkesin evinde her sabah bir masa dolusu çeşit varmış gibi bir algı yaratılıyor. Ben İstanbul’da Mart 2023’te, pandemi sonrası doğru düzgün bir pazar günü, Üsküdar’da evimde “güya serpme” bir kahvaltı yapmak istedim. Bir baktım, markette Ezine peyniri 120 lira olmuş, zeytin desen 60 liradan aşağısı yok. İki domates, biraz da Bim’den alınma çiçek balı ile toplasan masada üç tabak zor oldu. O an anladım, televizyonda ya da Instagram’da gördüğüm kahvaltı sofraları bana uzak, bana yabancı.

Bir de şu var, yazılımcı olmanın getirdiği tembellikle çoğu sabah sadece filtre kahve ve tostla idare ediyorum. Ofiste, sabah 9’da testleri çalıştırırken yediğim sandviç, bana sorarsan gerçek Türk kahvaltısından daha samimi. İnsanlar bazen bunu ayıp sanıyor, halbuki çoğu evde iş temposu yüzünden böyle geçiyor. 2017’de Sakarya’da stajdayken, iş arkadaşım her sabah yanında getirdiği poğaçayı bölüp bana verirdi. Ne menemen ne börek, iki poğaça, bir de çay, bitti gitti.

Benim için kahvaltı, Instagram’daki gibi tabak tabak reçelle, dört çeşit salamla olmuyor. Şehir hayatında sabahları vakit yok, en fazla bir yumurta kırıyorum. Maddi olarak da her sabah serpme kahvaltı yapmak imkansız. Sosyal medyada gördüğünüz kahvaltılar çoğunlukla haftasonu lüksü, haftanın beş günü ise tost, yumurta, hatta bazen sadece bir çay. Abartmaya hiç gerek yok, sofrada üç tabak varsa bana yeter.