2015'te otobüs şoförü olmuştum, İstanbul'da E-5'te sabah beşte kalkıyordum. Geceler yorgun, gündüzler sıkıcıydı. Bir akşam terminalde "Benim Adım Khan" oynuyordu, kalan zamanımda izledim. Şahrukh Khan'ın o sahnede çocuğu kucağına aldığı yer vardı ya, orada hiçbir şey hissetmiyordum sanmıştım kendimi. Ama sonra haftalar geçti, yolculara davranışım değişti. Aynı soruyu soruyor gibi davranmaya başladım, kişileri dinlemeye. Bir yolcunun sırtında çanta taşıyorken anladım ki ben de "benim adım emektar" diye konuşmak istiyordum, sadece şoför değil. Film bunu açtı. Sonrasında insanlar otobüsü farklı görmeye başladı, ben de kendimi.