2019 yazında İzmir Bornova’daki muayene istasyonunda sabah 8:40’ta sıraya girdim. Benden önce 17 kişi vardı, herkes cebinde ruhsat, elinde telefon. Sıra bana geldiğinde görevli “yangın tüpünüz var mı?” diye sordu. Tabii benim arabada tüp var, ama tarihi 4 ay geçmiş. O an içimden “bu kadar şeyi kontrol eden sistem, yangın tüpünün tarihine de bakıyor muymuş” dedim. Tüpü güncellemek için Koçtaş’a koştum, 85 lira bayıldım, tekrar geri geldim. Zaten toplamda 2 saatim çöpe gitti.
Başka bir yılda, 2021’de, bu sefer Çiğli’deki istasyona gittim. Arabada çocuk koltuğu çıkarmayı unutmuşum, bagajda eski monitör ve iki koli kahve vardı. Görevli kantara soktu, ağırlık fazla geldi diye az daha tartışma çıkıyordu. Adam, “bunları boşaltmadan tekrar gel” dedi. Orada 15 dakika bagaj boşaltmak zorunda kaldım.
En sevdiğim kısmı ise şu: “Arka plaka vidası eksik, tamamlarsınız.” Vidacı abiler hemen orada yakalıyor insanı, 20 liraya vida takıyorlar. Taşıt muayenesi benim için her zaman beklenmedik bir masraf ve gereksiz stres kaynağı oldu. Yani iş sadece arabayı hazırlamak değil, insan kendini de sınava sokulmuş gibi hissediyor. Her seferinde küçük bir detaydan patlıyorum, sistem sanki insan avlamak için kurulmuş gibi.
Başka bir yılda, 2021’de, bu sefer Çiğli’deki istasyona gittim. Arabada çocuk koltuğu çıkarmayı unutmuşum, bagajda eski monitör ve iki koli kahve vardı. Görevli kantara soktu, ağırlık fazla geldi diye az daha tartışma çıkıyordu. Adam, “bunları boşaltmadan tekrar gel” dedi. Orada 15 dakika bagaj boşaltmak zorunda kaldım.
En sevdiğim kısmı ise şu: “Arka plaka vidası eksik, tamamlarsınız.” Vidacı abiler hemen orada yakalıyor insanı, 20 liraya vida takıyorlar. Taşıt muayenesi benim için her zaman beklenmedik bir masraf ve gereksiz stres kaynağı oldu. Yani iş sadece arabayı hazırlamak değil, insan kendini de sınava sokulmuş gibi hissediyor. Her seferinde küçük bir detaydan patlıyorum, sistem sanki insan avlamak için kurulmuş gibi.
00